2007/Oct/12

อิอิ ไม่ได้ตั้งใจดองหรอกนะบล๊อคเนี้ย

แต่แบบว่า มันรุสึกเหมือนไม่ค่อยมีคนอ่าน+ยุ่งๆเรื่องจสอบกะเรื่องงานเยอะแยะ

แล้วก็กำลังบ้าเกมอยู่เป็นแพนด้า.......(ช่วงๆอะ)

ไม่เกี่ยวกับหัวข้อบล๊อกเลยหวะ-__-)a

 

เข้าเรื่องดีก่า

กระผม นายก๊อบแก๊บ กะ คุณแฟนที่รักยิ่ง มาจน ณ บัดนี้ก็คบกันมาได้เกือบจะครบรอบปีแย้ว(วันที่16ตุลานี่ก็ครบรอบแล้วหละ) เรื่องราวที่ผ่านมาดูเหมือนพึ่งผ่านไปแค่เพียงเมื่อวาน มีทะเลาะกันบ้าง มีหวานแหวว มีสวีท มีติดเรท มีแอคชั่น มีโรแมนติก มีกลั่นแกล้ง ชีวิตที่ผ่านมา18ปี ก็พึ่งจะเจอรักหฤโหดแบบนี้เป็นครั้งที่สองนะเนี่ย-_-"

 

  

จะว่าไปแล้ว...มันก็เริ่มมาจาก 1 หนุ่มหน้าม่อ กะ 1 สาวจอมโหด

ตั้งแต่เริ่มรู้จักกันในเวบบอร์ดเกมส์

ผมจีบไปโดยที่ไม่ได้หวังอะไร ไม่ได้คิดว่าเธอจะรัก หรือแม้แต่จะคิดว่านี่คือแฟนในอนาคต...จิงๆนะ

เธอก็เหมือนจะเล่นด้วย เริ่มโทรคุยกัน แรกเริ่มเดิมทีก็คุยอะไรไปเรื่อยเปื่อย เหมือนจะโทรมาบ่นให้ฟังมากกว่า

แรกๆออกจะเฉยๆซะมากกว่า ก็คุยได้เรื่อยๆดี แต่มันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ....

ที่เริ่มจะขาดเสียงเค้าก่อนนอนไม่ได้

ความรู้สึกบางอย่างมันแปลกไป

จนกระทั่งวันที่ได้เจอกันครั้งแรกที่อิมแพค...ที่โรงเรียนของเราจัดไปทัศนศึกษาด้วยกัน

จนวันที่เค้าบอกรักผมเป็นครั้งแรก....มันเป็นเวลาที่ยาวนานเหลือเกิน...ยาวนานจนลืมไปแล้วว่า

เธอยังไม่เคยบอกรักผมเลยซักครั้งจนกระทั่งวันนั้น....

ผ่านเรื่องราวต่างๆมากมายมาจนกระทั่งวันนี้

เมล็ดที่เพาะไว้ตอนแรกตอนนี้ก็โตเป็นต้นไม้ใหญ่แล้ว แม้จะไม่ใหญ่โตมากนักขนาดออกดอกออกผล

แต่ก็แข็งแรงพอจะสู้ต้านลมฝนพายุได้แล้ว

 

 บางทีเค้าก็ทำให้ตัวเองร้องไห้โดยไม่ตั้งใจบ่อยๆเหมือนกันแฮะ

ก็เค้าเป็นคนงี่เง่านี่นา....ไม่ค่อยจะรู้จักจำอะไรเท่าไหร่

มันก็มีหลายครั้งที่อยากจะทำอะไรดีๆให้รินบ้าง แต่ก็กลัวว่ารินจะไม่ถูกใจ....

กลัวว่ารินจะร้องไห้.....

ถึงได้คอยถาม อย่างนั้นดีไหม อย่างนี้ดีรึเปล่า...ก้รู้ว่าถามไปรินคงจะรำคาญ

หลายครั้งรินก็หงุดหงิดใส่

....มันก็ใช่ที่รินพูดแล้วหลายครั้ง...แต่ก็แค่อยากจะถามให้แน่ใจ....ไม่อยากจะให้มันผิดพลาด

 

 เค้าจะพยายามปรับปรุงตัวเองนะ

 

 

 รักรินนะครับ

^=^

ด้วยรักและเคารพ(เกรงกลัวเล็กน้อย) จาก ก๊อบแก๊บ

edit @ 12 Oct 2007 00:44:12 by MokuOni

edit @ 12 Oct 2007 01:31:22 by MokuOni

2007/Aug/03

วันนี้เป็นวันศุกร์ที่3สิงหาคม กระเป๋าตังของก๊อบแก๊บมีตังเหลือประมาณ.....

20บาท...อืมมมจุ๋มจิ๋มน่ารักจัง...

คะแนนสอบกลางภาคก็ออกมาแล้ว...ได้คะแนนดีจนคนข้างๆหมั่นไส้

( สะใจเล็กๆ....เอิ้กๆๆ)

ไม่นึกว่ามาเป็นเด็กมหาลัยแล้วจะทำคะแนนคนละเรื่องกับตอนม.ปลายได้ขนาดนี้แฮะ

หะๆๆ...หะ...หะ............

มีความสุขดีจังวันนี้.....

มีความสุขที่ได้อยู่กับคนที่เรารักจะว่าไปมันก็มีทุกวันนี่เนาะ.....

....แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นทำไมผมถึงรู้สึกว่าทุกวัน...ทุกวันที่ผมได้พบกับหน้าแฟนผม

มันเหมือนเป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอเธอทุกครั้ง...เธอยังคงเป็นนางฟ้าของผม

....ยังคงเป็นผู้หญิงที่นั่งอยู่หน้าน้ำตกจำลองในวันนั้น...

ผมไม่เคยเบื่อ ไม่เคยเซ็ง ไม่เคยซักวินาทีที่จะรำคาญ...ดูน้ำเน่าเนอะ

แต่มันก็คงเป็นแบบนั้นจริงๆนี่นา ฟังดูเหมือนความรู้สึกของปลาทองจัง...55+

เป็นความรักแบบปลาทอง...ความรักที่ไม่มีเบื่อ ความรักที่มีแต่จุดเริ่มต้นและไม่มีจุดจบ

แต่ความรักมันก็มีอีกด้านของมันเหมือนกันนะ....

ด้านที่ลาจาก... เมื่อพรัดพรากแม้ความรักจะยังอยู่....ทั้งที่รู้มันก็ยังเจ็บปวด...

พูดเหมือนจะจากกันไปไหนไกล...แค่รายนั้นเค้ากลับบ้านไปเท่านั้นแหละ...55+

ไม่รู้สิ...อาจจะเห็นแก่ตัวเหมือนกันหละมั้งที่อยากให้เค้าอยู่ด้วยตลอด...ก็ผมอยู่คนเดียวนี่นา

วันเวลาแต่ละวันทุกคนก็ได้มา24ชม.เท่ากัน แต่ทำไมผมรู้สึกว่ามันไม่พอซักที....

แต่ก็นะ ถ้าอยู่ด้วยกับเค้าตลอด24ชม. มีหวังคงได้เบื่อหน้าผมแย่แน่...หะๆๆ

แต่ก็นะ.....

บางทีมันก็ยังเหงาอยู่ดี...

ถึงจะรู้ว่าไม่ได้จากไปไหนไกล...

ถึงจะรู้ว่าเจอหน้าบ่อยๆแล้วเธอจะเบื่อหน้าผม

บางทีผมอาจจะน่ารำคาญจริงๆแฮะ

คิดดูก็มีหลายอย่างที่เค้าไม่ชอบนี่แฮะ

แต่ก็นั่นแหละ

บางทีโดนบ่น...

ผมก็อยากจะเถียงว่าที่ทำไปน่ะ "รักนะครับ!!!"

แกล้งให้หัวเราะเพราะอยากให้ยิ้ม....ก็เธอเล่นเอาแต่หน้าบึ้งนี่นา....

เวลาเห็นแฟนหน้าบึ้งก็แค่อยากทำให้ยิ้มเฉยๆนี่นา....

ก็ไม่รู้จะทำยังไงดีนี่หน่า ง้อคนก็ไม่เป็น...เลยแซวๆไป แกล้งๆนิด แหย่ๆหน่อย

กำ...

ร้องไห้ซะงั้นอีก...

แต่ก็นะ...วันนั้นมันผ่านมานานแล้วนี่นาช่างมันเถ๊อะ

*-*

ยังไงก็รู้ไว้.... ว่าแก๊บรักรินนะคับ^ ^

2007/Jul/08

.....มันเป็นเรื่องระทึกยามบ่ายของกระผมนายก๊อบแก๊บขอรับ.....

เรื่องมันมีอยู่ว่า...(เปิดไฟฉายส่องหน้า)

วันนี้....ขณะที่ผมกำลังหลับกลางวันอยู่...การหลับของผมเป็นไปโดยปกติ มันเป็นยามบ่ายวันอาทิตย์.....ที่แสนจะธรรมดาของหนุ่มวัยมหาลัยคนหนึ่ง...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก.....

เสียงใครกันนะ....ใครคนไหนกันที่มารบกวนการนอนหลับแสนสบายของผมในวันนี้...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก.....

......ผมพยายามเอาหมอนมาอุดหู.... การนอนในวันอาทิตย์มันมีค่านะว้อย.....

ก๊อก ก๊อก ก๊อก.....

...ผมตัดสินใจ...ลากร่างอันหนักอึ้งที่ยังคงอ่อนเพลียกับการเรียนมาตลอดอาทิตย์ ไปที่ประตู....

แกร๊ก...ผมเปิดประตูออกไป....

......................

ระเบียงทางเดินที่เวิ้งว้างของชั้น3 ไม่มีร่องรอยการมาของผู้ใด...

ทุกอย่างเงียบสงัด...จะมีเพียงก็แต่เสียงของห้องตรงข้ามที่คงจะพาเพื่อนมาเที่ยวตามเคย..

......ผมเดินเซ็งๆกลับมานอนที่เตียงต่อ...อาจจะหูฝาด...ผมไม่กลัวหรอกผีเผอมีที่ไหน....

.........................

เสียงลมพัดผ่านตัวผมไปมา...ปลายเตียง....เสียงเปิดตู้เย็น...เหมือนกับมีคนอยู่ในห้อง

ใครกันนะเข้ามาห้องผมโดยไม่อณุญาต....อาจจะเป็นโบ้ทเพื่อนของผม....

" มาหาไรห้องกุวะ โบ้ท..."

.........ไม่มีเสียงตอบจากอีกฝ่าย มันคงจะยังเหนื่อยๆจากงานพิเศษ.....

ผมลืมตาขึ้นช้าๆ....แสงของยามบ่ายทิ่มแทงลึกเข้ามาในตาที่พร่ามัวของผม

ผมพยายามหรี่ตามองให้ภาพโฟกัสได้เร็วขึ้น....

นั่นใครกันนะ....ผู้หญิงคนนั้น....ใครกัน...

...." มาหาอะไรอยู่ในห้องผมครับคุณ "....

ผมไม่ได้หวั่นกลัวแม้แต่น้อย....เธอไม่มีทางเป็นโจรแน่นอน....

ไม่มีโจรผู้หญิงคนไหนที่บุกเข้ามาในห้องผู้ชายเดี่ยวๆแน่นอน....ผมคิดอย่างนั้น

เธอเดินมาที่ผม...ผมพยายามเพ่งสายตามองอีกครั้ง...อย่างอื่นชัดเจนแล้ว....

ยกเว้นแต่เพียงใบหน้าของเธอ......ง่วงนอนจัง.....

....ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง....ผู้หญิงคนนั้นมายืนอยู่ข้างๆผม...ชุดนอนสีขาวนั่นบางเบา...

จนทำให้ผมอดคิดอะไรทะลึ่งๆตามประสาผู้ชายไม่ได้...

เธอเอื้อมมือมาวางอย่างแผ่วเบาที่หน้าอกผม....

แล้วกดเบาๆ...ผมยังคงไม่รู้เรื่องว่าเธอทำอะไร....มองหน้าเธอด้วยความสงสัย...

แม้จะมองไม่ชัด...แต่เธอก็ยิ้มเล็กๆ...เป็นรอยยิ้มที่น่ารักจัง...ผมคิด...

............

ผมพยายามลุก...เธอยังคงกดมือนั่นไว้ ผมพยายามดิ้นรน....

แต่ไม่เรี่ยวแรง เธอยังคงยิ้มและมองมาที่ผม ผมพยายามขยับร่างกายทุกส่วน....

แต่เหมือนประสาทของผมมันตายไปแล้ว...ผมดิ้นรน...พยายามส่งเสียงร้อง

แต่เหมือนกับว่าเสียงในคอของผมก็หายไปด้วย

สิ่งที่ออกมาจากปากของผมจึงเป็นเพียงลมแผ่วเบา....

ลมแผ่วเบาของยามบ่ายที่ไม่มีใครได้ยินเสียง...ร่างกายของผมเหงื่อออกจนชุ่ม

..........ง่วงเหลือเกิน.....

...." ไปอยู่ด้วยกันนะ "....

ผมสะดุ้งตื่น...เพลีย...ร่างกายผมขยับได้เป็นปกติแล้ว.....

แต่...

ขณะที่ผมกำลังเอามือพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั้น.....

.....สิ่งลุกขึ้นไปเหมือนจะมีแต่เพียงร่าง...แต่ตัวของผม...วิญญาณของผม

ถูกดึงลงไปโดยผู้หญิงคนนั้น....ลงไปยังเหวมืดมิด....ผมจำอะไรไม่ได้อีกแล้ว....

ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้ง....ครั้งนี้ผมลุกขึ้นมาดื่มน้ำ...อัพบล็อก...กินข้าว...เล่นMSNปกติ....

ฝันประหลาดจังแฮะเรา...

...................

...ก๊อก ก๊อก ก๊อก....

...เสียงใครเคาะประตูห้องของคุณรึเปล่านะ.......